Mijn lief snapt mij niet.
Het maakt me verdrietig.
Mijn lief denkt dat we 'vrienden' zijn.
Ik wil dat we 'geliefden' zijn.
Hij zegt dat we 'geliefden' zijn,
maar wat hij eigenlijk bedoelt
is dat dat toch eigenlijk hetzelfde is.
Of zoiets, zo'n raar hersenspinsel.
Iets wat alleen een jongen kan zeggen,
die nog nooit eerder een vriendin heeft gehad.
Ook al zijn we al 2 jaar samen.
Hij begrijpt mij nog altijd niet.
Hij snapt niet, dat ik meer intimiteit nodig heb.
Meer aandacht en liefde, dan 'one of the guys'
maar misschien is het ook wel mijn schuld.
Heb ik mezelf tot 'one of the guys' gemaakt.
Misschien moet ik er afstand van nemen.
Afstand van de guys.
Maar dan zegt vriendlief: 'maar het zijn toch ook jouw vrienden?'
Nee lief, het zijn niet mijn vrienden.
Jongens die me heel de tijd irriteren. 'Plagen.'
Jongens die altijd aan me moeten zitten.
Moeten zeggen dat ik dik, klein, dom etc. ben.
Dat zijn niet mijn vrienden.
Dat zijn jouw vrienden, en ik kan ermee leven.
Want ik heb jou.
Maar heb ik jou wel?
Of komt het neer op friends with benefits?
Ik mis je, mijn lief.
Wie je vroeger was.
Toen je me nog echt leuk vond.
Ik mis hoe je naar me keek,
ik mis hoe je me aanraakte,
ik mis hoe je me voorstelde aan je vrienden,
ik mis hoe je me liet zien wat jij leuk vond,
ik mis hoe je me vertelde wat je graag zou doen,
ik mis hoe je tegen me praatte.
En ik mis hoe jij me zag.
En ik haat het dat je nu niet ziet,
hoe eenzaam jij mij maakt.
Maar ik hou van je.
|